Sumt tekur enda áður en það nær í raun að byrja. Gunnar Andrésson, fæddur 1970, gæti verið eitt stærsta „hvað ef?“ íslenskrar handboltasögu.

Um tvítugt var hann ekki aðeins efnilegur leikmaður. Margir töldu hann manninn sem gæti stýrt sóknarleik íslenska landsliðsins næsta áratuginn. Heimsmeistaranótið árið 1995 á Íslandi átti að verða mótið hans.

Gæðin sáust snemma

Gunnar vakti athygli strax sem unglingur hjá Fram. Aðeins 17 ára vann hann sér sæti í meistaraflokki og fljótlega var orðið ljóst að þar fór ótrúlega hæfileikaríkur leikstjórnandi. Hann sá leikinn öðruvísi en flestir.

Mótherjar þurftu snemma að gera sérstakar ráðstafanir gegn honum, m.a. að taka hann úr umferð í yngri flokkum, og um tvítugt var hann orðinn hjartað í sóknarleik Fram. Í samtímaheimildum var hann kallaður „yfirburðarmaður“ og „potturinn og pannan“ í sóknarleik liðsins.

Hann var ekki aðeins markaskorari. Hann var stjórnandinn. Leiðtoginn. Hann var sá sem stjórnaði hraðanum og réð rytmanum í leikjum, fann sendinguna og skapaði færið áður en aðrir höfðu áttað sig á að það væri til staðar.

Maðurinn sem átti að taka við landsliðinu

Gunnar var fyrirliði og leikstjórnandi íslenska landsliðsins sem hafnaði í fimmta sæti á HM U21 árið 1991. Hann átti marga frábæra leiki á mótinu og skoraði meðal annars átta mörk gegn Svíum sem voru þá með gríðarlega sterkt lið.

Eftir mótið var því viðbúið að væntingarnar í garð Gunnars myndu aukast, sem og gerðist. Í janúar 1992 birtist lýsing á Gunnari sem segir nánast allt sem segja þarf. Hann var sagður „gífurlega hæfileikaríkur“, útsjónarsamur og með boltameðferð eins og hún gerðist best.

Síðan kom setning sem hafði mikla vigt: Gunnar Andrésson mun sjá um að stýra leik íslenska landsliðsins í framtíðinni. Hann var aðeins 21 árs.

Gunnar var þegar kominn í A-landsliðið og fór með Íslandi á Ólympíuleikana í Barcelona 1992 og spilaði þar m.a. gegn Svíum. Á sama tíma var ný kynslóð að stíga fram á sjónarsviðið: Ólafur Stefánsson, Dagur Sigurðsson, Patrekur Jóhannesson, Aron Kristjánsson og fleiri.

Gunnar hefði getað orðið brúin milli kynslóðanna.

En líkaminn gaf sig

Vandamálið var að á sama tíma og ferillinn virtist vera að fara á flug var líkaminn þegar farinn að setja honum skorður. Aðeins 21 árs lýsti Gunnar sjálfum sér sem miklum „hrakfallabálki“. Meiðsli höfðu þegar haldið honum frá keppni ítrekað. Síðan tóku við þrálát bakmeiðsli.

Vorið 1994, aðeins 23 ára gamall, þurfti Gunnar að gangast undir stóra bakaðgerð. Þar breyttist allt. Ferill sem virtist stefna í átt að stóru hlutverki með íslenska landsliðinu og tækifærum hjá sterkum erlendum félagsliðum tók aðra stefnu.

Við vitum hvað varð úr kynslóðinni sem kom á eftir. Ólafur, Dagur og Patrekur urðu burðarásar landsliðsins um árabil og hluti af einni sterkustu kynslóð íslensks handbolta. Við fáum hins vegar aldrei að vita hvað hefði orðið úr Gunnari Andréssyni.

Ferill hans hélt vissulega áfram, fyrst hér heima og síðar í Sviss, meðal annars með Aftureldingu og GC Amicitia Zürich. En leiðin varð önnur en sú sem virtist blasa við þegar hann var rúmlega tvítugur og talinn framtíðarleikstjórnandi landsliðsins. Í stað þess að feta slóðina inn í raðir sterkustu liða Evrópu varð framhaldið hógværara en fyrstu ár ferilsins og þeir miklu hæfileikar sem hann hafði sýnt gáfu ástæðu til að ætla.

Það er einmitt það sem gerir sögu hans svo forvitnilega. Hann var ekki ungur leikmaður sem menn vonuðust til að gæti orðið góður. Hann var þegar orðinn góður og samtímafólk taldi hann eiga miklu meira inni.

Heill heilsu hefði Gunnar verið 25 ára þegar Ólafur Stefánsson, Dagur Sigurðsson og Patrekur Jóhannesson voru að festa sig í sessi. Hann hefði verið á besta aldri þegar sú kynslóð tók við landsliðinu. Kannski hefði hann orðið mikilvægt púsl í þeirri stórkostlegu kynslóð sem var að stíga fram.

Gunnar Andrésson var leikstjórnandinn sem framtíðin virtist eiga, en fékk aldrei að njóta til fulls.