Íslenskur handbolti hefur alið af sér ótal frábæra leikmenn en sjaldnar leikmenn sem minna með skýrum hætti á þá tegund miðjumanna sem lengi hefur einkennt handboltann á Balkanskaga. Gunnar Róbertsson er athyglisverð undantekning. Leikstíll hins 18 ára gamla Valsmanns ber vissulega meiri svip af hinni balknesku miðjumannahefð en þeirri norrænu. Þar hefur hlutverk leikstjórnandans jafnan verið víðtækara en svo að hann haldi einungis utan um sóknarleikinn; hann er sjálfur stöðug ógn og stýrir jafnframt takti leiksins.

Úr þessum skóla hafa komið leikmenn á borð við Serbann Nedeljko Jovanović, sem var einn fremsti leikstjórnandi tíunda áratugar síðustu aldar, og Króatana Ivano Balić og Domagoj Duvnjak, sem báðir skipa sér meðal fremstu handknattleiksmanna sögunnar. Þar mætti einnig nefna Serbana Petar Nenadić og Žarko Šešum, auk öflugrar slóvenskrar hefðar sem hefur alið af sér leikstjórnendur á borð við Uroš Zorman, Staš Skube og, af yngri kynslóðinni, Domen Makuc. Slóvenía er vissulega fremur talin til Mið-Evrópu en Balkanskagans í landfræðilegum skilningi, en í handboltanum eru áhrif og skyldleiki þessara skóla augljós.

Þessir leikmenn eru ólíkir að mörgu leyti en rauði þráðurinn er sá sami: útsjónarsemi, hraðabreytingar, fintur, skotógn og einstök tilfinning fyrir því hvað augnablikið kallar á. Leikstjórnandinn er ekki aðeins sá sem heldur utan um sóknina heldur hverfist hún um hann.

Þar liggur jafnframt eitt helsta sérkenni Gunnars. Hann lætur sér ekki nægja að stýra sókninni heldur leitast við að móta hana sjálfur. Hann breytir hraðanum, ræðst á varnarmanninn og finnur lausnir sem ekki liggja alltaf fyrir. Í þeim skilningi ber leikur hans greinilegan keim af balkneska skólanum. Gunnar býr yfir óvenjulegri blöndu af fágaðri en um leið beinskeyttri yfirsýn, skotógn og einstaklingsframtaki. Hann getur skotið yfir vörnina, sótt af krafti inn í eyðurnar, stjórnað hraðanum og virðist ávallt tilbúinn með lausnir.

Þetta eru eiginleikar sem hafa lengi einkennt marga af bestu miðjumönnum Balkanskagans. Domagoj Duvnjak byggði til að mynda stóran hluta leiks síns á þeirri náðargáfu að lesa augnablikið, það er að segja að taka réttar ákvarðanir á réttum tímapunkti.

Að því leyti svipar Gunnari fremur til leikstjórnenda af Balkanskaganum en þeirrar týpu sem gjarnan er tengd norrænum handbolta. Leikur hans byggist ekki aðeins á flæði og fyrirfram mótuðu mynstri heldur einnig á hraðabreytingum, einstaklingsframtaki og hæfileikanum til að finna brýnar lausnir; lesa augnablikið – taka réttar ákvarðanir á réttum tímapunkti líkt og Duvnjak. Ákveðinn ófyrirsjáanleiki einkennir jafnframt leik Gunnars sem gerir hann sérstaklega erfiðan viðureignar.

Þá er varnarleikurinn ekki síður mikilvægur í þessum samanburði. Duvnjak var t.a.m. alla tíð miklu meira en einungis sóknarmaður og gegndi lykilhlutverki í varnarleik sinna liða. Gunnar hefur sömuleiðis eiginleika sem gera hann að klókum og sterkum varnarmanni. Þar vegur leikskilningurinn þungt.

Íslenskur handbolti hefur átt afbragðsskyttur og snjalla, útsjónarsama og fjölhæfa leikstjórnendur. En þessi miðjumannstýpa, leikmaður sem er nánast jafnvígur í sókn og vörn og það afgerandi að það er nánast ógnvekjandi, hefur ekki verið áberandi hér á landi. Gunnar er vitaskuld aðeins að stíga sín fyrstu skref. En eftir 42 mörk og 20 stoðsendingar í fyrstu þremur umferðunum í Olís-deildinni er erfitt að horfa fram hjá því að þarna er á ferðinni leikmaður með eiginleika sem eru fremur fáséðir í íslenskum handbolta.

Það sem gerir stöðu hans enn áhugaverðari er að hann virðist enn eiga töluvert svigrúm til bætingar. Hann kemur mun sterkari inn í þetta tímabil en í fyrra, þótt þegar þá hafi vakið athygli hversu langt hann var kominn miðað við aldur. Haldi hann uppteknum hætti, bæti sig enn frekar varnarlega og haldist heill í gegnum tímabilið verður æ erfiðara að horfa fram hjá honum utan landsteinanna. Ungir og fjölhæfir leikmenn eru eftirsóttir og það þarf ekki að koma neinum á óvart að stærstu félög Evrópu fylgist grannt með þróun hans ef fram heldur sem horfir.

Undirritaður sá ungan Domagoj Duvnjak brillera með króatíska landsliðinu. Hann lék sinn fyrsta A-landsleik aðeins 18 ára gamall og það sást strax að þar fór mjög sérstakur leikmaður. Sama á við um Gunnar í dag og það styttist óðfluga í fyrsta A-landsleikinn.

Íslenskur handbolti hefur, að mínu mati, aldrei átt leikmann sem ber jafn sterkan keim af balkneskri handboltahefð og Gunnar Róbertsson, þótt hann hafi vitaskuld ekki alist upp í námunda við þá hefð. Þegar hann bætir enn við sig krafti og styrk verður nánast ómögulegt að eiga við hann.